Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Mijn trots
 
Voorstelling van
de roedel
 
Shinju
 
 
Ryu
 
Foxy
 
Furo
 
 
Shinju's kinderen
 
Katsu
 
Faro
 
Foxy

Chica
 
Foxy haar kinderen
 
Luna
 
Riki
 
Phenix
 
 
Lily
 
 
Keiji
 
 
Kibou
 
Ryu zijn kinderen
 
Mirai
 
Riku
 
Yoshi
 


Nog een jarige + terugblik in de tijd
28 september is ons Pluchke 14 jaar geworden.
 
Dit verdient voor de verandering een logje vol woorden ipv foto's.
En nog beschrijft dit logje nog maar een klein stukje van zijn geweldig leven en van wat dit Keesje voor ons betekent.
-------------------------------------

 

Iets minder dan 14 jaar terug kwam deze zwerver, als verlegen, en uitgehongert pupje voor mijn fiets lopen, hunkerend naar enige vorm van aandacht en warmte.
Ik ben nog steeds dolgelukkig dat het mijn fiets was die hij uitgekozen heeft.

Hier volgt zijn verhaal dat jaaaaaaren geleden (1997) in het Belgische WOEF magazine heeft gestaan door de hand geschreven van mijn moeder. (zal niet censureren  )




Pluchke, oftewel David en "zijn" 10 Goliaths

Iets meer dan nu een jaar geleden was hij er opeens. Tamara, onze dochter (toen 16 jaar) komt wel eens vaker thuis met verloren "voorwerpen". Deze vondst uit zich meestal onder de vorm van een zielig hoopje dierenleed: een uit het nest gevallen kuikentje, een overreden poes, een gans waarvan de poot werd uitgerukt, een verloren gelopen hondje, een zwerkat, enz...

Toen Tamara op een koude winterochtend langs de vaart naar school fietste, zag zij opeens iets wit bewegen in het berijmde gras. Tamara kennende weet ik dat al haar zintuigen steeds op scherp staan voor de wonderen der fauna en flora die haar omringen. Iedere misterie van moedertje natuur moet en zal door haar onderzocht en doorgrond worden.

Toen het hulpeloze diertje bemerkte dat er een menselijk wezen belang in hem stelde, en wellicht met nog in het achterhoofd de herinnering aan de verzorging die hij had genoten ten huize van een of andere tweebener, rende hij meteen in de richting die hem, indien het lot hem gustig gezind was, weer de lekkere nestwarmte en verzorging kon verschaffen die hij enkele dagen tervoren nog gekend had. Het was van beide kanten liefde op het eerste gezicht, en hoe kon het ook anders?

Op die bewuste dag, 23 januari 1996, kwam Tamara dus thuis met een uitgehongerd en trillend pluisje. De, wat een sneeuwwitte vacht hoorde te zijn, was nu doorspekt van vuile, moderige haarklitten en, onder deze vacht verscholen zich, verspreid over het hele lijfje, talloze sneetjes en verwondingen. Het duurde even voor we beseften dat dit pluisje in werkelijkheid een hondje was.

Bovenop het meest schattige vossenkopje prijkten twee kleine spitse oortjes die nieuwschierig elk geluid, iedere beweging trachte op te vangen. Beide oortjes werden in hun ondekkingstocht bijgestaan door een koppel pientere kooloogjes die ons ietwat angstig, maar ho zo schander aankeken. Net zoals de donkere oogjes stond ook, bovenop het spitse snuitje, een energiek snuffelend zwart truffeltje in schril contrast met de rest van het witte lijfje. Het hele pupje paste zowaar in onze handpalm en woog amper iets meer dan 1 kg.

De onvermijdelijke vraag rolde al snel over Tamara's lippen: "Mag hij blijven? Jullie zullen er geen last van hebben. Hij slaapt bij mij op kamer. Toe, zeg nu ja! Neen, jullie hoeven mij geen Shiba Inu mee te brengen uit Amerika." (Tamara droomde tot op die dag (en nu nog steeds een beetje vermoed ik) dat we haar vanop onze reis uit Amerika, haar eigen showteefje Shiba Inu zouden meebrengen, dat ze dan zelf naar hartelust zou kunnen opleiden en showen.)

Iedereen die reeds het voorrecht heeft genoten zo'n klein keeshondje te mogen aanschouwen in zijn eerste levensweken weet precies wat er toen met ons gebeurde: We "smolten". Ik leefde volledig met Tamara mee en voelde maar al te goed aan hoe bij mijn bijna volwassen dochter het moeder- en verzorgingsinstinct ontwaakten. Op dat ongeblik wilde zij niets liever dan zich over dit hulpeloze wezentje ontfermen.

Tientallen vraagtekens kwamen op ons af: "hoe moet dat nu? we hebben een zorgvuldig uitgekiende roedel Alaskan Malamutes. Die "beren" maken gehakt van zo'n mini hondje. Dat loopt nooit goed af."

We beslisten om van ons hart een steen te maken, het diertje te verzorgen en het daarna naar Veeweyde te brengen. Bewust besteedden we extra veel tijd aan vertroetelen en verzorging en toen het vondelingetje eindelijk, na een heerlijke maaltijd, waar hij letterlijk op aanviel, en een verzorgend badje dankbaar en voldaan in slaap was gevallen, was de dierenbescherming reeds gesloten. "Je kan zo'n pupje toch ook niet in het nachthok zetten. Laat hem maar bij Tamara op kamer, morgen zien we verder." Alsof we toen niet wisten dat dit soort uitstel, meestal afstel betekent.

"Schande over de fokker die een pupje dat hij niet kwijt kan zo maar aan zijn lot overlaat, ja, zelf zonder scrupules buitenzet in de vrieskou. Zo'n diertje heeft toch zelf niet gevraagt om geboren te worden. Gek toch dat hij niet getatoueerd is, het ziet er nochtans echt een rashondje uit. Hoe zou dat nu zitten met zijn nestbroertjes en -zusjes. Wellicht is dit hondje het gevolg van een "overproductie", mischien wel te wijten aan het feit dat deze jonge en vertederende pupjes niet meer aan argeloze aspirant-kopers mogen worden aangeboden op Belgische markten, en dit sinds 1 januari 1996"

De volgende ochtend verwittigden wij Veeweyde en daar waren ze maar al te blij dat het zwervertje bij ons "te gast" mocht blijven tot de eigenaar gekend was. Ook de rijkswacht en de politie werdern verwittigd. Er kwam zelf een berichtje op Ring T.V.

Dat dit "pluisje" al snel "Pluchke" werd gedoopt, lag voor de hand. Hij kon niet ouder zijn dan 8 a 10 weken. Bewijs daarvan werd geleverd door het feite dat Pluchke, in de weken die volgden op zijn thuiskomst, netjes en volgens het boekje, al zijn melktandjes wisselde.

Volgens de dierenarts, die we de volgende dag consulteerden, moet Pluchke reeds enkele dagen hebben rondgezworven. Aan de staat te zien waarin hij verkeerde toen hij bij ons terechtkwam twijfelden wij er sterk aan of dit tengere diertje, vel over been, nog één bitterkoude januari nacht zou hebben overleefd. Feit is wel dat Pluchke de eerste drie dagen en nachten niets anders gedaan heeft dan slapen en eten. Zijn eerste blafje hoorden we pas op donderdag.

Toen duidelijk werd dat Pluchke ons langzaamaan aan het "adopteren" was, beslisten we om de confrontatie met onze andere honden niet langer uit te stellen. Via de bijkeuken lieten wij eerst de imposante en majestueuze Manitou, onze roedelleider, binnen. Pluchke bleef in de eerste instantie stokstijf staan bij het aanschouwen van zoveel Malamute. Hij bekwam echter snel van de eerste emotie en talmde niet om op zijn beurt en op zijn eigen schaamteloze manier te trachten indruk te maken door, zonder scrupules, al blaffend en happend, op Manitou af te stormen. Manitou stond perplex. Zoveel lawaai en agressie uit zo'n minuscuul wezentje?! Hij hield nieuwschierig vragend zijn massieve hoofd ietwat schuintjes naar omlaag, als wilde hij Pluchke duidelijk maken dat hij helemaal niets kwaads in de zin had. Bij wijze van antwoord werd hij prompt onthaald op een venijnige aanval van vlijmscherpe tandjes, recht in zijn snoet. Neen, maar, wat denkt die kleine indringer wel! Manitou reageerde zoals elke zichzelf respecterende Malamute reageert. Hij negeerde de kleine druktemaker. Hetzelfde scenario herhaalde zich trouwens bij iedere Malamute reu en Plucke mag zich gelukkig prijzen dat een goed opgevoede Malamute, een eerder pacifistische instelling heeft.

De teefjes hadden meer geluk en vielen duidelijk veel beter in de smaak bij onze nieuwkomer. Vanaf de eerste ontmoeting maakte het parvenuutje hun ijverig en heel uitbundig het hof, en dat is tot de dag van vandaag ook zo gebleven.

De reuen maken nog steeds een omwegje als ze het tirannetje zien komen afstormen. Ahoewel, één uitzondering daarop in Manitou. Regelmatig zie je die twee met elkaar ravotten. éénmaal heeft Manitou, Pluchke per ongeluk pijn gedaan. Ondanks het feit dat Manitou aan Pluchke duidelijk trachte te maken dat dit niet opzettelijk was gebeurd, werd hij onmiddellijk gestraft met een directe aanval op zijn neus. Manitou onderging zijn straf nederig, maar sederdien respecteert Pluchke de leider in Manitou. De aanvallen zijn minder gemeen en minder scherp dan bij de andere reutjes en eindigen meestal in een uitbundig spel, waarin de massieve "Goliath" welwillend zwicht voor de sluwheid en de dominantie van de kleine "David"

Ondertussen hebben onze rustige Malamutes zich aangepast aan deze kleine zenuwachtige indringer, alsof er een soort samenlevingscontract werd opgesteld. Pluchke maakt op zijn alleentje meer lawaai dan de rest van de meute tesamen. Soms worden de anderen nog wel eens zenuwachtig van zijn hypernerveus gedrag. Wanneer er eens een reu per ongeluk een schuine blik durft te werpen op Pluchke, worden de valse gedachten meteen de kop ingedrukt door één enkele blik van een der baasjes. Pluchke is ons adoptiehond en deze titel geeft hem recht op het respect en de verdraagzaamheid van de hele Malamute-roedel.

De 10 Malamutes leven volgens een welbepaalde hiërarchie. Ieder heeft er zijn eigen plaatsje in de rangorde, met Manitou bovenaan de lijst als opperlei(ij)der. P'tiloup staat klaar om het vaandel over te nemen. Beebeep (roadrunner) heeft het al lang bekeken en kan het niet halen van al deze dominantie. Tenslotte is er de jonge, onstuimige Silverwing. Met al zijn naïviteit kent hij zijn eigen kracht nog niet en past hij momenteel nog ergens onderaan de ladder.

Bij de teefjes is Namara de ongekroonde konigin. Nocturn in Blue zal niet aarzelen om haar bij de minste misstap en zonder het minste greintje respect van haar denkbeeldige troon te stoten. Daartussen zit nog Qavvik, die haar moeder Blue ten alle tijde bijstaat, vooral als het om jagen of ophitsen gaat. Orka is de gemoedelijke tante en opvoedster van de pups, zij kan het met iedereen wel vinden. En als laatste maar niet de minste, Tears of Joy, die qua schoonheid en trots niet voor haar moeder Nama hoeft onder te doen, en de jongste spruit Urka, die in het bijzijn van Pluchke het eerste levenlicht aanschouwde en waarvan Pluchke nog steeds overtuigd is dat het zijn eigen, uit de kluiten gewassen, dochter is.

waar is de plaats van Pluchke in deze rangorde? Volgens zijn eigen bescheiden mening: "Helemaal bovenaan natuurijk, of twijfel je daar nog aan?!"

Dus, wanneer je op een dag onze "grote" familie op één of andere uitstap tegenkomt, bijvoorbeeld als we ons verplaatsen voor een sledetocht, wees dan niet verbaast en weet, dat kleine drukke keeshondje die zichzelf verheven voelt boven tien grote, rustieke Malamutes, dat is... ons Pluchke.

Met "Spitse" groeten,

Marie-rose



 

Reacties

karlijn op 05-10-2009 20:05
eenn heel mooi verhaal en moet zeggne heel herkenbaar ik neem ook alles mee naar huis mijn zussen trouwens ook hahah
vroeger waren onze ouders daar ook niet altyd blij mee maar nu woon ik op mijn eigen en tja 1 meer of minder maakt dan ook niet uit
het is wel een moppie om te zien heb ook erg gelachen om het verhaal
Annemiek(en Rob) op 05-10-2009 20:07
Een prachtige ode aan een klein fier hondje dat stand houdt tussen de 'goliaths'!!! In weze een goliath is in een klein lijfje...

Dat ze nog veel plezier mag hebben in zijn leven(zolang mogelijk!!!)
yama no kami op 06-10-2009 00:22
ja het blijft idd in je genen Karlijn, net of je de verwaarloosde en uitgehongerde diertjes aantrekt LOL
nu is het even geleden maar wie weet wanneer de volgende weer gaat langskomen? en voorbijlopen kan je toch ook niet...
 
Hijwas is zooooooo verschoten, Annemiek,toen die zichzelf in de spiegel zag voor de eerste keer, dan was die best al lang bij ons. schoot een meter achteruit en blaffen joh!
"Wat doet dat klein wit mormel in deze kamer?!" leek hij te zeggen.
"Hoe durft die een Malamute zijn huis binnen te dringen!!"
LOL
 
en dank je :)
 
Al is hij niet mee verhuisd voor zen gezondheid en omdat het algeheel beter was voor hem, het blijft men hartedief
 
Momenteel heeft onze schat nog maar 1 Goliath om naar op te kijken, een favorietje,ons meisje Joy
 
Van alle pups die bij ons toen geboren zijn was er geen enkel die niet op de rug vooruit kroop om hem dag te zeggen bij ontmoeting, leuk zicht hoor zo een grote hond zo onderdanig voor zo een klein Keesje
 
Daigomi en Etsu op 13-10-2009 09:52
Prachtig logje weer Tamara.
En 14 jaar, ja ik vindt dat toch al een hele leeftijd hoor.
 
 
yama no kami op 13-10-2009 13:59
dat is het zeker
 
dank je wel
Daphné op 28-12-2010 14:03
zo'n mooi verhaal!!!!
 
Hij lijkt erg op Buxus, de hoorhond die als vondeling bij Hachiko's DA aan de deur werd gedropt in z'n bench, ontdekt werd als opkomend talent door buitenlandse bezoekers van hearing dogs for the disabled en nu hoorhond is voor Stijn!
yama no kami op 29-12-2010 14:05
wat mooi dat die vondeling zo een belangrijke rol op zich kan nemen.
is Buxus dan ook een Keesje?
Daphné op 29-12-2010 15:12
we weten niet wat hij precies is...
Hier zie je 5 foto's van hem:
http://www.flickr.com/search/?w=58362005%40N00&q=buxus&m=text
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl